10 Kasım bugün. Türkiye'nin yaratıcısını kaybettiği gün.
Ülkede herkes Cumhuriyetçi, Herkes Atatürkçü.
Şahsen Cumhuriyet'in sakat bir yönetim biçimi olduğunu düşünüyorum.
Hoş yönetilme durumunun başlı başına kör, topal olduğuna eminim ama güncel içinde değerlendirme diyelim benimkine.
Mustafa Kemal kuşkusuz büyük bir iş başarmıştır. Bunu herhaldeki en dincisinden en komünistine herkes kabul eder. Doğru bir iş midir, yanlış bir iş midir başardığı, bunu da o günkü durumlar göz önüne alınarak değerlendirmek gerekir.
Fakat değerlendirmek mutlaka gerekir.
Ezber Cumhuriyetçiler, başlarına diktikleri, kendi elleriyle diktikleri adamlarla yan yana İstiklal Marşı okuyorlar. Sonra aydıklarından oy kullanmaya gitmez, masa başında rakıyla adamları itin gotune sokup, bir sonraki ülke bayramında da saf tutarlar en önde. Yine Cumhuriyet dedikleri ve inandıklarını iddia ettiklerini, korumaya yeltenmedikleri için, lanet yüzleri bile kızarmadan.
Cumhuriyeti sevmiyorum. Bu ülke (her ne demekse) ondan ne kazanıyor onu da göremiyorum ama bu başka bir yazının konusu.
İnsanları severim ben, ama onlar da ne zaman bu kadar umursamaz , bu kadar şımarık, bu kadar kendini bilmez ve bu kadar yalaka oldular onu pek anlayamıyorum.
Şimdi gözünden yalan yaşlar akan amcalar, yüzlerini yıkarken bir kere aynaya baksalar belki de bu kadar sürünmek zorunda kalmazlar, sözümona dinin ayakları altında.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder